W miejscu w którym zespoły klasyfikują swoje dokonania wyczytałem krótki wpis "nu-metal". To się zgadza, bo do klasyki gatunku tej muzyce niezwykle daleko. To nie jest zarzut - zarzucam natomiast kapeli wtórność - nie ma tutaj niczego co mogłoby zaskoczyć nowego słuchacza. Otwierający dwunastominutowy set "Martwy ciąg" jest tak nudny, że o mało nie porzuciłem dalszego słuchania płyty. Nie mam pojęcia dlaczego muzycy z Sickbag zdecydowali się na umieszczenie tej kompozycji na pierwszym miejscu?
Moja cierpliwość została wynagrodzona w kolejnej kompozycji "The Last Train Home". Zupełna zmiana klimatu, mimo że to ten sam zespół i to samo brzmienie. To rzeczywiście urywa jaja! Anglojęzyczne liryki same wpasowują się między frazy "kawałka" (Nie po raz pierwszy zwracam uwagę na ten element polskim wykonawcom). Wspaniały pomysł z gitarą która prowadzi dialog z wokalem w refrenie. Linia melodyczna gitary (grana chyba oktawami) uzupełnia puste miejsca między linijkami tekstu.
Ostatnie "Kilka Prawd" to utwór z dobrym riffem, dobrym pomysłem na dwugłos wokalny w refrenie i dobrym aranżem całości. Ale głos poza refrenem to już żenada. W momencie kiedy czasomierz na playerze wskazuje -2:00 do końca kompozycji perkusja podbija klimat patetyczną zagrywką, i dalej zamiast ostrego gardłowego gwoździa bądź modulowanego ciosu wokalnego, słyszę miękki głosik z jakąś dośpiewką harcerską.
Podsumowanie. Dobre pomysły (mimo że to nic nowego), niezłe brzmienie, spory potencjał, ale jeszcze kilka rzeczy trzeba poukładać.
No i na koniec refleksja, która być może tłumaczy wszystko - jestem fanem Franka Zappy - dla mnie oprócz emocji potrzebny jest element zaskoczenia najlepiej połączony z brakiem kompromisu wobec mody teraźniejszych gniotów muzycznych, nawet za cenę niebytu artystycznego. Gdybym muzykę Sickbag przyrównać miał do sypialnianych rozkoszy, to widzę to tak:
Macie już obiekt pożądania, majtki wiszą na kinkiecie, konsumujecie danie główne, ale tylko w jednej pozycji - pora ją zmienić bo partnerka się znudzi i ucieknie! Wam pozostaną fajne wspomnienia w postaci fikuśnej bielizny - to za mało. Pora znaleźć pomysł na kolejne podboje - niech wasz pokój wygląda jak hurtownia Triuph'a!
Pozdrawiam!!!
Tą recenzję możesz również przeczytać na stronie www.muzykomani.pl
Este texto no está disponible aún en tu idioma. Por eso lo estás viendo en su versión original.
▼
